به نام مهربانترین ها

بهای وصل تو گر جان بود خریدارم ...

بعد از مدتها دوری از نوشتن و درد دل کردن، پیدا کردن یه سوژه برای  حرف زدن کار آسونی نیست پس تنها با یاد او می نویسم که در همه حال حضورش برایم شادی بخش است:

ای نام تو بهترین سر آغاز...  همه ی ما این  مصرع را در کلاس اول دبستان شنیده ایم ولی  تا حالا با خودت فکر کردی  که بهترین سرآغاز برای تو ،من یا هر کس دیگه چی می تونه باشه؟؟؟

به نظر خودم بهترین سرآغاز ... خلقت ما بود هرچند بعضی وقتا درست پیش نمی بریمش ولی برای ما آدما بهترین  سرآغاز بود...

منتظر نظرات شما هستم

              دو چشم درون قاب با من سخن آغاز می کند
              
             دو چشم درون قاب مرا می پاید

             از او شرم دارم       لیک خاطره اش با من می دود از این سو به آن سو

             شبی بعد از آن یادها وسفر به خاطره ها

            حضور آن دو چشم سکوت بی پایان خوابم را بر آشفت

             آنچنان محکم و استوار به راه خویش
 
            که یک دشت بزرگ بنفشه در چشم آدمی می کاشت...

           و هنگامه صبح

           خواب من عطر صدایش را داشت
 
           عطر گل محمدی!  

زمستان نیز چنین سر فراز نخواهد ماند

استقامت بنفشه های زیر برف از چه روست

پرتو گرم خورشید بر قطره های باران

با خود زمزمه می کنم :

زمستان نیز چنین سرفراز نخواهد ماند

بی گمان صبحی نه چندان دور

بر میان برف های مستور

آفتابی رویایی سر خواهد کشید

از چه روست این همه جلال و جبروت           از چه روست این سرمای استخوان سوز

با آفتابی همه محو

زمستان نیز چنین سرفراز نخواهد ماند

  ...و این منم زنی تنها در آستانه فصلی سرد

       سکوت سرشار از ناگفته هاست

از حرکات نا کرده اعتراف به عشق های 

پنهان و شگفتی های بر زبان نیامده      

 ...از کسی نمی پرسند چه زمان می تواند

   خدانگهدار بگوید از عادات انسانیش نمی پرسند

  زمانی باید به ناگاه با آن روبرو شود